Biz o zamanlar çok acı çekmediydik. Nasıl davrancağımızı bilmezdik. Çekingen ve korkaktık. İnsanların kalbine dokunamadıydık..

Ben ömrümün geri kalanında ne yaparsam yapayım asla o anları telafi edemeyeceğim

Bana bir adam gosterin ki

Hayatini kaybetmis ve askini

Donmus gozleri deliye, ve olmus

Ya hicbirsey yapamayacak kadar kirilgan

Ya da herseyi yapabilecek kadar cesur

Harbi Şanzıman dağılıyodu az daha. Zor toparladık kendimizi. Rabbim sen aklımızı ve kalbimizi koru, mukayyet ol. Amin

Life is beautiful arkadaslar... Life is beautiful.....

Ulan aslında hiç yazasım yok. Sırf bi gün şurayı açar okurum diye yazıyorum he. Neyse arkadaşlar (üstad burda kendisine sesleniyor aslında çünkü tek dinleyicisi kendisi) dertler bildiğiniz gib aynı işte. Bunu aslında kimseye demiyorum çünkü kendime bile yediremiyorum. Yani diyorum sen güçsüz bi kız mısın? Ne demek şimdi bu diyorum. Öyle işte ama arkim (yani arkimdir heralde) Nese hoff vallahi bıktım ha. Bitsin artık okul bitse de gitsek. Özler miyim bu zamanları. Bilmem.. Özlerim heralde. Asıl hayat seneye başlayacak. Korkuyorum....

Sen yardım et Allahım.... Yarın dayımın mahkemesi var bide.. Son kalan kişi o..

Bir çemberim var, insanlara karşı davranışımı belirlediğim. İçine sadece vicdanımı ve annemi koyuyorum.

Eğer gerçekten o istediğim şey olursa. Senelerdir yaklaşık 10 sene beklediğim şey.. Hüngür hüngür ağlarım. Bunu uzun zamandır istiyorum. Birde koşarken ağlamayı. Gerçekten koşucam koşucam ve koşarken ağlayacağım. Öyle bir ağlayacağım ki resmen 1 ay birşey hissetmeyeceğim. Eve gitmek istiyorum artık......


Edit: 22 August 2019, Konum Kuzey Londra:


İstediğim şey oldu. Ağlamadım, neden bilmiyorum. Hatta bi ara kendimi kaybettim, şımarıklıktan mı bilmem. Şimdi yeni yeni toparlanıyorum. Kim olduğumu yeniden anlamaya çalışıyorum. Günlüğümü yakabilirim. Ama o kadar üşengeçim ki bu beni umursamaz yapıyor. Sanırım hayalimi elde edince bir an mal gibi kalakaldım. Çünkü sonraki adımı düşünmemiştim. Gerçekten Z ye kadar plan yapmak gerekiyormuş. Hayallerimi düşününce eskisi kadar ciğerlerimde nükleer bomba patlamaları gerçekleşmiyor. Tasavvufda nüdh makamına mı eriştim noldu? Keşke çok güzel yazsaydım ebrar beyza gibi. Onun yazı stili çok güzel. Belki öyle mektuplar yazıp etkilerdim birilerini. Yada boşver ne yaşamış olursa olsun sana kötü davranamazdı. Kötü davrandığı söylenemez ama sokim sana da bırak işte. İyidir iyidir iyi olmasa anlardım zaten. Baya iyi sanırım oh. Ve son olarak şu soruyu sormak istiyorum. Kurtarılmak istemeyen biri kurtarılır mı, nasıl kurtarılır, kurtarılmaya çalışılmalıdır mı? Sana zarar vermeye başladıysa artık, o zaman ne yapılmalı? Yada kurtaramadın, o da kurtarılmak istemedi zaten, her şeyi söyledin, her şeyi yaptın. Sonra onun için üzülmeli mi? Ben kendimi çok sınırlandırıyorum galiba. Kısıtlamaya çalışıyorum kendimi. Bunun sebebi de şu bence. Ben kendi kısıtlandığım alanda özgürlüğümü kazanmaya çalışmakla meşgul olunca çok mutlu oluyorum. Kendi kendime beynimde böyle bişey mi oluşmuş ne. O yüzden okulda ergenken asi hareketler hoşuma gidiyordu. Bi tık ucunu kaçırmak. Ama şimdi herşey serbestken, hiçbir şeyin o kadar da zevki yok değil mi? Bu duygular içinde geçerli bence. Ama bi yerde durmak zorundaydım. Çünkü olmayacak, kesinlikle olmayacak birşeye gittikçe artan istek duygum kendime zarar vermeye başlamıştı artık. Acaba bir gün tüm bu saçmalıkları bırakarak, çok güzel, duygulu ve olgun cümleler kurabilecek miyim? Eğer bunu yapabilseydim zaten blogumu herkese açardım. Böyle kendi içimde kalmazdı. Ama şiir meselesinde memnunum :)) Komik şiir yazmak bir ayrıcalıktır.

Keşke tüm günlüklerim yanımda olsa da geçmişteki benlerle sohbet edebilsem. Onlar yardım ederdi belki. Günlüklerimde çok güzel şeyler yazılı. Tavan arasında saklamak zorunda olmasaydık keşke. Alıp okuyabilseydim istediğim zaman. Ve bunu kimseye söyleyememek bile gülünç. Suratında bi maskeyle yaşamak zorunda olmak. Ve bu duygusal saçma salak olaylar yüzünden değil. Gerçekten, gerçekten de hayat ve yaşamak için. Abartıyor muyum? Çoğu düşünmeyen umursamaz kişilere göre evet. Ben mi fazla kafama takıyorum acaba? Acilen bi tapınak bulup orda bi sensei nin öğrencisi olup beni eğitmesi lazım. Gerçi o da sapık çıkmaz umarım. Orospu çocukları.