Ulan aslında hiç yazasım yok. Sırf bi gün şurayı açar okurum diye yazıyorum he. Neyse arkadaşlar (üstad burda kendisine sesleniyor aslında çünkü tek dinleyicisi kendisi) dertler bildiğiniz gib aynı işte. Bunu aslında kimseye demiyorum çünkü kendime bile yediremiyorum. Yani diyorum sen güçsüz bi kız mısın? Ne demek şimdi bu diyorum. Öyle işte ama arkim (yani arkimdir heralde) Nese hoff vallahi bıktım ha. Bitsin artık okul bitse de gitsek. Özler miyim bu zamanları. Bilmem.. Özlerim heralde. Asıl hayat seneye başlayacak. Korkuyorum....

Sen yardım et Allahım.... Yarın dayımın mahkemesi var bide.. Son kalan kişi o..

Bir çemberim var, insanlara karşı davranışımı belirlediğim. İçine sadece vicdanımı ve annemi koyuyorum.

Eğer gerçekten o istediğim şey olursa. Senelerdir yaklaşık 10 sene beklediğim şey.. Hüngür hüngür ağlarım. Bunu uzun zamandır istiyorum. Birde koşarken ağlamayı. Gerçekten koşucam koşucam ve koşarken ağlayacağım. Öyle bir ağlayacağım ki resmen 1 ay birşey hissetmeyeceğim. Eve gitmek istiyorum artık......


Edit: 22 August 2019, Konum Kuzey Londra:


İstediğim şey oldu. Ağlamadım, neden bilmiyorum. Hatta bi ara kendimi kaybettim, şımarıklıktan mı bilmem. Şimdi yeni yeni toparlanıyorum. Kim olduğumu yeniden anlamaya çalışıyorum. Günlüğümü yakabilirim. Ama o kadar üşengeçim ki bu beni umursamaz yapıyor. Sanırım hayalimi elde edince bir an mal gibi kalakaldım. Çünkü sonraki adımı düşünmemiştim. Gerçekten Z ye kadar plan yapmak gerekiyormuş. Hayallerimi düşününce eskisi kadar ciğerlerimde nükleer bomba patlamaları gerçekleşmiyor. Tasavvufda nüdh makamına mı eriştim noldu? Keşke çok güzel yazsaydım ebrar beyza gibi. Onun yazı stili çok güzel. Belki öyle mektuplar yazıp etkilerdim birilerini. Yada boşver ne yaşamış olursa olsun sana kötü davranamazdı. Kötü davrandığı söylenemez ama sokim sana da bırak işte. İyidir iyidir iyi olmasa anlardım zaten. Baya iyi sanırım oh. Ve son olarak şu soruyu sormak istiyorum. Kurtarılmak istemeyen biri kurtarılır mı, nasıl kurtarılır, kurtarılmaya çalışılmalıdır mı? Sana zarar vermeye başladıysa artık, o zaman ne yapılmalı? Yada kurtaramadın, o da kurtarılmak istemedi zaten, her şeyi söyledin, her şeyi yaptın. Sonra onun için üzülmeli mi? Ben kendimi çok sınırlandırıyorum galiba. Kısıtlamaya çalışıyorum kendimi. Bunun sebebi de şu bence. Ben kendi kısıtlandığım alanda özgürlüğümü kazanmaya çalışmakla meşgul olunca çok mutlu oluyorum. Kendi kendime beynimde böyle bişey mi oluşmuş ne. O yüzden okulda ergenken asi hareketler hoşuma gidiyordu. Bi tık ucunu kaçırmak. Ama şimdi herşey serbestken, hiçbir şeyin o kadar da zevki yok değil mi? Bu duygular içinde geçerli bence. Ama bi yerde durmak zorundaydım. Çünkü olmayacak, kesinlikle olmayacak birşeye gittikçe artan istek duygum kendime zarar vermeye başlamıştı artık. Acaba bir gün tüm bu saçmalıkları bırakarak, çok güzel, duygulu ve olgun cümleler kurabilecek miyim? Eğer bunu yapabilseydim zaten blogumu herkese açardım. Böyle kendi içimde kalmazdı. Ama şiir meselesinde memnunum :)) Komik şiir yazmak bir ayrıcalıktır.

Keşke tüm günlüklerim yanımda olsa da geçmişteki benlerle sohbet edebilsem. Onlar yardım ederdi belki. Günlüklerimde çok güzel şeyler yazılı. Tavan arasında saklamak zorunda olmasaydık keşke. Alıp okuyabilseydim istediğim zaman. Ve bunu kimseye söyleyememek bile gülünç. Suratında bi maskeyle yaşamak zorunda olmak. Ve bu duygusal saçma salak olaylar yüzünden değil. Gerçekten, gerçekten de hayat ve yaşamak için. Abartıyor muyum? Çoğu düşünmeyen umursamaz kişilere göre evet. Ben mi fazla kafama takıyorum acaba? Acilen bi tapınak bulup orda bi sensei nin öğrencisi olup beni eğitmesi lazım. Gerçi o da sapık çıkmaz umarım. Orospu çocukları.

Nefret ediyorum!! Birçok şeyden nefret ediyorum. İnternetten nefret ediyorum. Benimle alakası olmayan insanların beni etkilemesinden nefret ediyorum. Kendi sırlarımı açığa çıkardığım için kendimden nefret ediyorum. Mutlu olunca uykumun gelmesinden nefret ediyorum. İğrenç insanlardan nefret ediyorum saçma sapan triplere giren insanlardan, trip atan insanlardan, sürekli birşey bekleyen insanlardan nefret ediyorum! Kalemimin güçlü olmamasından nefret ediyorum. Kendime çok özel olan şeyleri belirttiğimde özellikle en çok o zaman nefret hissiyle yanıyorum. Az okuyuşumdan nefret ediyorum. Tembelliğimden nefret ediyorum. Aşırı umuzsamazlığımdan (bazen) nefret ediyorum. Yani bu çok değil çünkü işe yarıyor çoğu zaman. Ailemin yanına gitmeyişimden nefret ediyorum. Mükemmel olmamaktan nefret ediyorum. Çirkin olmaktan nefret ediyorum. 10 things i hate about you şiirinden bile nefret ediyorum!! İğrençç iğrenç. Ama en çok bu kadar şeyden nefret etmeme rağmen kendimi bunlardan soyutlayamamaktan nefret ediyorum. Kapat gitsin interneti demi abi. Hesaplarını. Ama o zaman kaçmış gibi olurum. Aslında o kadar kaçmak istiyorum ki. Ama kaçamam.. Kaçarsam kaybederim. Ama kaçmadıkça da batıyor gibiyim. Aslında bazen oo çok iyi süper falan diyorum ama öyle işte eninde sonunda nefret ediyorum. Bu kadar nefret dolu olmak iyi değil. Ama yaşadığımı o zaman hissediyorum. Yani nefret etmemek.. Böyle ot gibi yani ot gibi değilde RRrrrrrrrrrrrr ağlıycam şimdi. Duygusuzluğumdan ve gereksiz duygusallığımdan da nefret ediyorum. Yeterince başarılı olamayışımdan nefret ediyorum. Ben niye böyle oldum ya. Ponçik bir insanken. Kendime hedef koyamayışımdan nefret ediyorum. Sürekli karar değiştirmelerimden nefret ediyorum. Korkaklığımdan nefret ediyorum. Aslında çokta korkak değilim. Birçok insan benden çok daha korkak!! Cidden nefret etiğim şeyler arasında 1. olabilir bu tür insanlar. Korkak olanlar!!! Aslında birçok şey korkaklık yüzünden oluyor bence. İğrenç korkak insanlar..... Fare gibi. Fare bile daha şereflidir. Gerçekten en iğrenci korkak insanlar. Korkak bir insan asla olmam inşallah.